|
عبور ِ ذهن ِ شاعر از مرز ِخط ِ قرمز
عربده با دهان بند ، آزادی با مجوّز
بازم
یه
مرگ ِ مشکوک تو لیست ِ ثبت ِاحوال
دوباره دوربینا کور ، دوباره میکروفن لال
تَه
رنگی از تبسم روی لب ِ گوینده :
یک
سکته ی به موقع ، یک عطسه ی کُشنده
بی
احتیاطی ُخواب ، راننده
گی در مستی
شلیک ِ یک اشک آور ، از ماشینی دربستی ...
دنیا چشاشُ بسته ، تا نشنوه ، نبینه !
بازم مرگ ِ طبیعی ... تیتر ِ خبر همینه !
تو
گوشیای تلفن ، باز لونه داره یک موش !
حتا
تو خواب حرف نزن ! اون جا بیداره یک گوش !
یکی
تمام ِ وقتا رد ِ تو رُ می گیره
قفس
تمام ِ دنیاس ، هر آزادی ، اسیره !
اگه
یه وقتی مغزت از گفتنی پُر باشه
باید
زیر ِ زبونت قرص ِ سیانور باشه !
باید بگیره قلبت حتا به زور ِ سرنگ !
باید بری آب تنی با پای بسته به سنگ !
دنیا چشاشُ بسته ، تا نشنوه ، نبینه !
بازم مرگ ِ طبیعی ... تیتر ِ خبر همینه !
|
